Arie Willemse was een stuwende kracht binnen de vereniging en liet geen mogelijkheid voorbij gaan om het papierknippen te promoten. De vereniging is haar zeer erkentelijk al die jaren van voor enthousiasme en werkkracht.

“Papierknippen is een boeiende en goedkope hobby. Met slechts papier en een schaartje zijn ware kunstwerkjes te maken.” Deze uitspraak is van Atie Willemse‑Kammenga. Ze volgde in 1980 kniplessen bij To van Waning en later bij Suus Houtman. Ze was zo enthousiast dat ze de eerste Bennekomse knipkring oprichtte.

Atie werd meteen bij de oprichting van de Vereniging voor Papierknipkunst secretaris, een functie die ze tot 1987 uitvoerde. Haar man Theo deed de ledenadministratie. Daarna zat ze niet stil want de verzending van de Knip-Pers werd vanaf 1983 tot en met 1997 vanuit hun huis verzorgd. De Bennekomse knipkring werd vier keer per jaar uitgenodigd te helpen de Knip-Pers -soms met bijlagen- in de enveloppen te steken. Atie verzorgde het vervoer en gesorteerd aanleveren bij de PTT. In die jaren waren er wel 1200 leden, dus het was heel veel werk.

Ze heeft in de loop der jaren veel knipcursussen gegeven en daarmee heel veel mensen plezier en een fijne hobby bezorgd. Daarnaast stond ze vaak op de Bennekomse Vlegeldag en en organiseerde ze met Henny Verheul samen een knipstraat op de Knip- en Scheerdag (schaapscheren) in Ede.
Het knippen en de knipkunst was voor Atie echt een manier om het leven te ‘omlijsten’. Ze gebruikte het rondom Pasen en Kerst, om stil te staan bij de seizoenen van het jaar maar ook voor bedankjes en bij  verjaardagen, trouwdagen, geboortes en jubilea. Er was niks in het leven dat je niet een beetje leuker en mooier kon maken met een knipsel. Veel mensen heeft ze er blij mee gemaakt.

In 2022 interviewden we Atie voor de jubileum Knip-Pers van maart 2023 en tijdens de contactdag in Arnhem ontving ze het “gouden schaartje” vanwege haar 40-jarig lidmaatschap van de vereniging.

“Knippen is de meest onderschatte kunstvorm die er is”

Op 27 juli 2025 overleed Charles van der Meij op 83-jarige leeftijd.
Hij werd in 1941 geboren in Amsterdam. Als kleine jongen werd hij, ook gedurende de hongerwinter, liefdevol opgenomen in een gezin te Raalte in Overijssel. Na de oorlog kwam hij terug in Amsterdam bij zijn vader wonen. Zijn ouders waren inmiddels gescheiden. Zijn vader hertrouwde en na de lagere school werd Charles opgeleid tot huisschilder. Ook het tweede huwelijk van zijn vader strandde helaas.
Op 16-jarige leeftijd kwam Charles in Wijdenes wonen bij zijn stiefmoeder en het inmiddels nieuwe, samengestelde, gezin van Tjeerd Schenk. Ondanks de relatieve armoede, werd hij met open armen ontvangen. Er werd een bed op de zolder bijgeplaatst en Charles kwam er gewoon bij. Hij had het geluk dat hij een baan kon vinden bij Arie de Vries, het plaatselijke schildersbedrijf van Wijdenes, omdat diens zoon in militaire dienst moest. Op gegeven moment hield het werk bij Arie de Vries helaas op en moest hij op zoek naar een andere werkgever. Na verschillende banen -onder meer bij Boons’ doodskistenfabriek- kwam hij in Enkhuizen terecht. Al die tijd was hij daarnaast vrijwel dagelijks bezig bezig met tekenen, schilderen en ook calligraferen. Heel wat etalageruiten en naambordjes zijn in die tijd door hem voorzien van sierletters.

Begin jaren ’70 ontmoet hij zijn vrouw en in 1975 wordt een tweeling geboren.
Het huwelijk houdt geen stand en als de kinderen 8 jaar zijn, worden ze aan hem toegewezen.
Hij voedt ze alleen op.

“Charles was altijd al aan het tekenen en schilderen”, herinnert zijn zus Aafke zich. “al toen we in Wijdenes woonden leerde bij zichzelf via schriftelijke cursussen schilderen”. Hij was een echte autodidact. Tijdens zijn werk voor het Zuiderzeemuseum In Enkhuizen maakte hij kennis met het knipwerk van Jan Visscher van Urk en was gefascineerd. Toen hij de kniplessen van Annie Vriend ontdekte, schreef hij zich meteen in. Daarna werd hij trouw lid van knipkring Enkhuizen, hij was de enige man, maar het was een warme en gezellige groep waar hij zich thuis voelde.
Hij had een gezellig huis, altijd opgeruimd en vrienden waren altijd welkom. In elke kamer stond een tafel met een kunstwerk in wording: knipwerk, kalligafie, schilderwerk, hij had altijd wat onderhanden.
Hij heeft veel plezier gehad in het papierknippen. Steeds zocht hij naar een nieuwe uitdaging, waarin hij zijn fantasie en originaliteit tot uitdrukking kon brengen.
Hij voelde zich thuis in Enkhuizen, was ook lid van de Jeu de Boules-vereniging en hij hield van fietsen. De laatste jaren ging zijn zicht achteruit, waardoor hij niet meer zo goed kon creëren als hij wilde, maar hij onderhield tot op het laatst veel contacten in zíjn Enkhuizen.

Maja Houtman en Aafke van der Meij.